ห้ามหย่า! คุณหลู่คุกเข่าปลอบโยนทุกคืน

"ลู่เจ๋อ เราหย่ากันเถอะ"

ดวงตาของเฉียวซวินแสบร้อน ขอบตาเริ่มมีน้ำตาคลอ เธอเงยหน้ามองลู่เจ๋อที่กำลังเช็ดผมอยู่ แล้วเอ่ยออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่

ทันใดนั้น ลู่เจ๋อชะงักมือ ดวงตาที่เย็นชาคู่นั้นมีความประหลาดใจเล็กน้อย แต่ส่วนใหญ่แล้วเต็มไปด้วยความดูแคลน

เขาหยิบซองบุหรี่จากโต๊ะข้างๆ เคาะมวนหนึ่งออกมาคาบไว้ในปาก ไม่สนใจว่าภรรยาอยู่ข้างๆ ก็จุดไฟขึ้น

ครู่หนึ่ง ควันบางๆ ก็ลอยออกจากปากเขา ทำให้อากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยกลิ่นนิโคติน

เฉียวซวินมองเขาเงียบๆ: "ลู่เจ๋อ คุณได้ยินที่ฉันพูดไหม"

"กินยาหรือยัง?"

เฉียวซวินพยักหน้า นี่เป็นสิ่งที่เธอทำทุกครั้งที่เธอมีเพศสัมพันธ์กับลู่เจ๋อ

เขาไม่อนุญาตให้เธอมีลูกของเขา

หกปีแล้ว เธอรักเขามาตลอดหกปีเต็ม

บางทีอาจเป็นกรรมตามสนอง อุบัติเหตุที่เธอสร้างขึ้นในปีนั้น ทำให้เขาจำใจต้องแต่งงานกับเธอ หลายปีมานี้เขาก็เกลียดเธอมาตลอด

ถึงขนาดที่ว่าทุกครั้งที่มีเพศสัมพันธ์กัน พวกเขาไม่เคยมีการเล้าโลม แม้ว่าเธอจะถูกกระทำจนร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด ลู่เจ๋อก็ไม่เคยปรานี กลับยิ่งกระตุ้นอารมณ์ทางเพศของเขามากขึ้น

เมื่อได้รับการตอบสนอง ลู่เจ๋อก็บี้บุหรี่ทิ้ง ลุกขึ้นยืนแล้วถอดผ้าเช็ดตัวออกต่อหน้าเฉียวซวิน เมื่อผ้าเช็ดตัวหลุดลง กล้ามเนื้อที่แข็งแรงสมส่วนราวกับถูกปกคลุมด้วยละอองน้ำก็ปรากฏขึ้นอย่างไร้ที่ติต่อหน้าเฉียวซวิน

เฉียวซวินไม่เข้าใจ แต่ในวินาทีต่อมา ลู่เจ๋อก็โน้มตัวลง จับมือทั้งสองข้างของเธอยกขึ้นเหนือศีรษะแล้วกดไว้แน่น ส่วนมืออีกข้างก็สอดเข้าไปในเสื้อเชิ้ตผ้าไหมของเธอ ลูบไล้หยอกล้อบริเวณที่ไวต่อความรู้สึกที่สุดของเธอ

ใบหน้าของเขาแนบชิดกับเนื้อนุ่มหลังใบหูของเฉียวซวิน เปล่งเสียงทุ้มหนักออกมา: "หย่า? ใช้คำนี้ ไม่คิดว่ามันน่าขำเหรอ?"

"อยากได้ผลประโยชน์สินะ"

"หรือว่า อยากอีกแล้ว?"

เฉียวซวินรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่เนื้อหลังใบหู รู้สึกคัน และร้อนรุ่มในใจ

ตลอดหกปีนี้ ลู่เจ๋อรู้จักเธอทุกอย่างเหมือนฝ่ามือตัวเอง รวมถึงจุดไวสัมผัสทุกจุดบนร่างกายเธอ เมื่อไหร่ที่เขาอยากแกล้งเธอ เขาก็จะทำแบบนี้

ความรู้สึกแน่นคอจนหายใจไม่ออก ทำให้เฉียวซวินส่ายหน้าไปมาอย่างทรมาน น้ำตาคลอเบ้าแล้วไหลอาบแก้ม: "ลู่เจ๋อ… ฉันจะ… จะหายใจ…ไม่ออกแล้ว"

ลู่เจ๋อมองดูท่าทางบอบบางและเจ็บปวดของเฉียวซวิน ในใจก็รู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก แต่ก็คลายมือออก ทว่าสีหน้ากลับเย็นชาอย่างที่สุด: "อยากได้อะไรก็ไปแจ้งกับเลขาฉิน... ฉันจะอนุมัติเอง"

เมื่อเห็นดวงตาน้อยใจของเธอ ลู่เจ๋อกลับไม่แยแส ราวกับว่าเธอไม่มีตัวตนสำหรับเขา เขาลุกขึ้นยืนช้าๆ แล้วหยิบเข็มขัดจากข้างกายเธอมาคาด

เขาปฏิบัติต่อภรรยาที่บอบบางตรงหน้าโดยไม่มีความรู้สึกใดๆ ในใจ เป็นเพียงอุบัติเหตุครั้งหนึ่งเท่านั้น

ส่วนเรื่องหย่า? เขาคิดว่าเป็นเพียงการขู่เข็ญของเธอเพื่อหวังผลประโยชน์จากเขามากขึ้นเท่านั้น

เฉียวซวินนั่งอยู่บนเตียง เช็ดน้ำตา เริ่มจัดเสื้อผ้าบนตัว เมื่อสบตากับดวงตาที่เย็นชาของลู่เจ๋อ เธอก็รู้ว่าข้อเสนอหย่าครั้งนี้ถูกเพิกเฉยเสียแล้ว

ในสายตาของเขา เธอเป็นเพียงหญิงสาวที่ถูกเลี้ยงดูอย่างตามใจอยู่ที่บ้าน แม้ว่าก่อนแต่งงานเธอเคยเป็นนักไวโอลินชื่อดังของประเทศก็ตาม

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ไม่ว่าเธอจะพยายามทำหน้าที่ภรรยาได้ดีเพียงใด ก็ไม่สามารถทำให้หัวใจที่เย็นชาของเขาสั่นคลอนได้

ลู่เจ๋อเป็นคนกินยาก เธอจึงใช้เวลาหลายปีในการศึกษาเรื่องนี้ จนอาหารค่อยๆ ถูกปากลู่เจ๋อมากขึ้น เขาจะกลับมากินข้าวที่บ้านเดือนละสองสามครั้ง

เขาไม่ชอบกลิ่นน้ำหอมที่ฉุนจมูก เธอจึงไปเสาะหาสูตรจากแพทย์แผนจีนและตะวันตกชื่อดัง รวมถึงนักปรุงน้ำหอมจากทั่วทุกสารทิศ ปรุงด้วยตัวเอง เพียงเพื่อให้เขารู้สึกสบายจมูกขึ้นบ้าง

เธอเป็นเหมือนแม่บ้านเต็มตัว ดูแลชีวิตประจำวันทุกอย่างของลู่เจ๋ออย่างประณีต แต่เธอรู้ว่าลู่เจ๋อไม่รักเธอ ไม่เคยรู้สึกอะไรกับเธอเลย

"ลู่เจ๋อ พรุ่งนี้วันเกิดฉันนะ..." ราวกับว่าเธอกำลังดิ้นรนครั้งสุดท้ายในใจ เสียงของเธอเต็มไปด้วยการอ้อนวอน

แต่ลู่เจ๋อราวกับมองความคิดของเธอออก เขาพูดตัดบทอย่างเย็นชา: "พอแล้ว"

เฉียวซวินสบตากับสายตาคมกริบของเขาอย่างไม่เข้าใจ

ลู่เจ๋อก็มองต่ำลงมาที่เธอเช่นกัน ดวงตาคู่นั้นของเธอเต็มไปด้วยการอ้อนวอนและความไร้เดียงสา แต่เขากลับรู้สึกว่ามันน่าหัวเราะอย่างที่สุด

ต้องยอมรับว่าท่าทางอ้อนวอนอย่างบอบบางของเฉียวซวินนั้นมีเสน่ห์จริงๆ แต่เพื่อผลประโยชน์เล็กน้อย กลับใช้ข้ออ้างเรื่องวันเกิดมาเรียกร้อง

แต่เมื่อคำนึงว่าเป็นวันเกิดของเธอ เขาหยิบเช็คจากโต๊ะข้างๆ เขียนตัวเลขลงไป ฉีกแล้วยื่นให้เธอ: "อยากได้อะไรก็ไปซื้อเอง"

ในใจของเขา เฉียวซวินก็เหมือนดอกไม้ที่ถูกเลี้ยงไว้ และเงินของเขาก็เป็นน้ำที่หล่อเลี้ยงมัน

สิ่งที่เธอต้องการไม่ใช่สิ่งเหล่านี้หรอกหรือ?

ตราบใดที่ความต้องการทางวัตถุของเธอได้รับการตอบสนอง เธอก็จะเป็นเพียงภรรยาที่เชื่อฟังและได้มาตรฐาน

เฉียวซวินมองเช็คตรงหน้าอย่างเหม่อลอย กำลังจะอธิบาย โทรศัพท์ของลู่เจ๋อบนเตียงก็ดังขึ้น

เป็นเสียงเรียกเข้าเฉพาะสำหรับคนคนหนึ่ง

เธอเพ่งมอง รายชื่อผู้ติดต่อแสดงชื่อ "ไป๋เสี่ยวเสี่ยว"

นี่คือโทรศัพท์ส่วนตัวของเขา มีเพียงคนที่สนิทสนมอย่างยิ่งเท่านั้นที่จะมีได้ แม้แต่เธอเองก็ต้องแจ้งผู้ช่วยของเขาก่อนถึงจะโอนสายให้ได้

เธอรู้ว่านี่คือคนรักอีกคนของลู่เจ๋อข้างนอก คบกันมานานแล้ว

ความรู้สึกขมขื่นจู่โจมเข้ามา

น้ำตาใสๆ เอ่อคลอในดวงตา ความรู้สึกพ่ายแพ้ผุดขึ้นมาเอง ไม่คิดว่าหกปีที่ทุ่มเทไปจะได้รับผลตอบแทนเช่นนี้ และโทษความหุนหันพลันแล่นของตัวเองในตอนนั้น ที่ทำให้เกิดผลกรรมในปัจจุบัน

เธอเพิ่งหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจะยื่นให้ลู่เจ๋อ

แต่ลู่เจ๋อราวกับไม่ใส่ใจเลย โยนเช็คทิ้ง แล้วคว้าโทรศัพท์จากมือเธอก่อน มองโทรศัพท์แวบหนึ่ง ดวงตาก็เริ่มอ่อนโยนลง เฉียวซวินสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงในแววตาของเขา ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอไม่เคยได้รับ

ไป๋เสี่ยวเสี่ยว... ครั้งหนึ่งเพลงไวโอลินของเฉียวซวินเองที่ปลุกลู่เจ๋อซึ่งหมดสติให้ฟื้นขึ้นมา แต่ลู่เจ๋อที่ตื่นขึ้นมากลับคิดว่าเป็นฝีมือของไป๋เสี่ยวเสี่ยว

แต่ความจริง มีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้

แต่ทั้งหมดนี้ไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว

ความจริงก็คือเขาไม่รักเธอ

ลู่เจ๋อไม่สนใจว่าภรรยาของเขายังอยู่ข้างๆ รับโทรศัพท์ เสียงจากปลายสายก็ดังขึ้น: "คุณลู่ ขอบคุณสำหรับของขวัญวันเกิดนะคะ ฉันชอบมากค่ะ"

"แต่ฉันอยากจะชวนคุณลู่มาฉลองวันเกิดปีนี้กับฉัน...ได้ไหมคะ?"

ลู่เจ๋อไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่หันกลับไปมองเฉียวซวินแวบหนึ่ง ไม่ได้รู้สึกผิดต่อสีหน้าของเธอเลยแม้แต่น้อย

ตอนนี้เฉียวซวินไม่อยากจะสนใจชีวิตส่วนตัวของเขาอีกแล้ว แต่เธอก็ยังอยากจะลองพยายามเป็นครั้งสุดท้าย: "ลู่เจ๋อ พรุ่งนี้ก็เป็นวันเกิดของฉันเหมือนกัน ฉันแค่อยากให้คุณอยู่ฉลองวันเกิดกับฉันสักครั้ง"

แค่ครั้งเดียวเท่านั้น

ลู่เจ๋อไม่ได้พูดอะไร มองดวงตาของเธอโดยไม่มีความอ่อนโยนแม้แต่น้อย แล้วหันหลังเดินจากไป

จริงอย่างที่คิด เมื่อต้องเลือกระหว่างภรรยากับคนรัก เขาก็เลือกคนรักในที่สุด

เฉียวซวินมองแผ่นหลังที่มั่นคงของเขา ทุกท่วงท่า ใบหน้า การกระทำของเขา ล้วนสัมผัสสายใยในใจเธออยู่ตลอดเวลา แต่ตอนนี้ เธอไม่มีความรักใคร่เหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว

เธออยากจะรั้งเขาไว้ แต่ก็รู้ดีว่ารั้งไม่ได้ เพียงแต่มองแผ่นหลังที่ไร้ความรู้สึกของเขาแล้วพูดขึ้น: "ลู่เจ๋อ… พรุ่งนี้ยังเป็นวันครบรอบแต่งงานของเราด้วยนะ"

ลู่เจ๋อได้ยินดังนั้นก็ชะงักฝีเท้า พูดกับปลายสายว่า "ฉันกำลังจะไปเดี๋ยวนี้" หลังจากนั้น ก็หันกลับมามองเธอด้วยสีหน้าเย็นชาแวบหนึ่งแล้วก็จากไป

ทิ้งให้เฉียวซวินอยู่เพียงลำพังในห้องที่ว่างเปล่า

สักพัก เสียงเครื่องยนต์ชั้นล่างก็ดังขึ้น เฉียวซวินเดินไปที่ระเบียง มองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นรถเบนท์ลีย์สีดำค่อยๆ แล่นจากไปไกล หัวใจเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

ขณะนั้น คนรับใช้ในบ้านก็เข้ามา มองเฉียวซวินแวบหนึ่ง ในแววตาไม่มีความเคารพต่อเจ้านายเลยแม้แต่น้อย น้ำเสียงเรียบเฉย: "คุณผู้หญิงคะ นี่เป็นเสื้อผ้าของคุณผู้ชายที่บริษัทส่งมาค่ะ คุณจะซักรีดด้วยมือเองไหมคะ?"

เฉียวซวินละสายตา หันกลับมาทรุดตัวนั่งลงข้างเตียง สีหน้าเหม่อลอย พูดว่า: "อืม ฉันซักเองก็ได้"

ลู่เจ๋อไม่ชอบกลิ่นสารเคมีจากการซักแห้ง หลายปีมานี้ เสื้อผ้าทั้งหมดของเขาล้วนแต่เธอเป็นคนซักรีดด้วยมือ

คนรับใช้ได้ยินดังนั้นก็พยักหน้า แล้วพูดต่อ: "คุณผู้ชายจะไปเมืองเอช สองสามวันนี้ คุณผู้หญิงไม่ต้องเตรียมอาหารให้คุณผู้ชายแล้วนะคะ"

เฉียวซวินก้มหน้าพยักหน้า สายตาเลื่อนลอยมองออกไปนอกหน้าต่าง เธอไม่รู้แล้วว่าจะเผชิญหน้ากับผู้ชายคนนี้ได้อย่างไร

หยาดน้ำตาไหลลงมาตามแก้มขาวเนียนของเธอ หยดลงบนเช็ค

พอคิดถึงความอ่อนโยนเอาใจใส่ที่ลู่เจ๋อมีต่อไป๋เสี่ยวเสี่ยว เธอก็รู้สึกเย็นเยียบไปทั้งหัวใจ

เฉียวซวินค่อยๆ กอดเข่า มองไปรอบๆ ห้องที่ว่างเปล่า ก้มหน้าสะอื้นเบาๆ

สองปีก่อน ครอบครัวฝั่งแม่ของเธอล้มละลาย พี่ชายถูกกล่าวหาจนต้องเข้าห้องขัง ส่วนพ่อของเธอก็ป่วย ต้องใช้เงินรักษาเดือนละกว่าแสน แม่ของเธอเสียชีวิตไปเมื่อหลายปีก่อน ปัจจุบัน ป้าเสิ่นก็มักจะต่อว่าเธอทุกครั้งที่เธอกลับบ้าน ว่าทำไมเธอไม่หาผลประโยชน์จากลู่เจ๋อให้มากกว่านี้

"เฉียวซวิน เธอเป็นภรรยาของลู่เจ๋อ ประธานกลุ่มบริษัทลู่ มหาเศรษฐีพันล้านนะ ทุกอย่างของเขาเป็นของเธอ ถึงเขาจะไม่รักเธอ แต่เธอก็ควรจะได้ครอบครองทั้งหมดนี้"

แต่ความจริงเป็นอย่างที่ป้าพูดจริงๆ หรือ?

ลู่เจ๋อจะเป็นของเธอได้อย่างไร? การแต่งงานของพวกเขาเป็นเพียงอุบัติเหตุ ไม่มีรัก มีแต่เซ็กส์ ถ้าไม่ใช่เพราะใบหน้าที่พอจะดูได้ของเธอเอง บางทีแม้แต่เซ็กส์ก็คงไม่มี

มีข้อความส่งมาที่มือถือของเธอ

"เฉียวซวิน พี่ชายของเธอถูกตัดสินจำคุกสิบปีเพราะคดีเศรษฐกิจ พ่อของเธอก็เพราะเรื่องนี้ ทำให้เส้นเลือดในสมองแตก ต้องเข้าโรงพยาบาล อาการวิกฤตมาก ต้องการเงินจำนวนมากเพื่อผ่าตัด ไม่อย่างนั้นอาจเป็นอันตรายถึงชีวิต เฉียวซวิน เธอช่วยดูหน่อยได้ไหมว่าจะขอยืมเงินจากลู่เจ๋อได้บ้างหรือเปล่า?"

ในชั่วพริบตา เฉียวซวินมองข้อความในมือถือ ฟางเส้นสุดท้ายในใจของเธอก็ขาดผึงลง

โทรศัพท์มือถือลื่นหลุดจากปลายนิ้วของเธอ